کبوتر حرم
کبوتر حرمت دور مانده ای ز حریمت

نشسته منتظر دانه ای ز دست کریمت

هوای کوی تو دارد دلی که پر خون است

به یک اشاره ی تو حال من دگرگون است

*********

شنیده ایم  بنام تو ضامن آهو

دگر ضمانت ما را نمی کنی؟ پس کو

دلم شکسته به دنبال جان پناه توام  

بسان آهوی پهلو گرفته در نگاه توام

هوای کوی تو دارد پرنده ی دلها

اگر چه فاصله افتاده پشت منزلها

مرا به خود برسانی دوباره می خندم

طناب بندگیم برضریح می بندم

به بارگاه ملک پاسبان اگر جا نیست

کنار پنجره فولاد جای ما خالیست

آسمان رنگ خدا بود

مهر و سجاده و تسبیح و خدا بود ولی ...

گوشه ی مسجد و قرآن سر ما بود ولی ...

بوی پیراهن یوسف که صبا می آورد

به دل خسته ی عشاق صفا بود ولی ...

گفته بودند که شق القمری  خواهد شد

چشمهامان نگران تو چرا !!! بود ولی ...

آسمان رنگ خدا بود و تمنا می کرد

رمضان اوج خدائی خدا بود ولی ...

من به بیچارگی خویش نظر می کردم

چه شب غمزده در صبح ولا بود ولی ...

«قاب قوسين اَو اَدني ... فتدلّی»ی دگر

قاف قرآن پی قوسین لقا بود ولی ...

ربنایی که قنوت همه ی دل شدگان

گریه هایی که مناجات و دعا بود ولی ...

کهکشان بود و ملائک پر پرواز نداشت

فکر و ذکرم همه جا با شهدا بود ولی ...

جمع و تفریق نمودیم که این حاصل عمر

گم شدن در غزلی بی سرو پا بود ولی ...

هر کجا رفتم و هر جا که دلم را دیدم

مقصد اصلی ما کرب و بلا بود ولی ...

شعر مرثیه

هرچند شعر مرثیه ماتم نمی شود

لب تشنگان حادثه بی غم نمی شود

هر کس که دم دهد به تن مرده ای دریغ

با یک نفس که عیسی مریم نمی شود

هر چشم اشکبار که جوشید از زمین

آن آب پاک چشمه ی زمزم نمی شود

هر کس عصای خویش دمی اژدها کند

دریا به خاک زیر کفش نم نمی شود

بس ماه بدر گشته پس از اندکی هلال

هر ماه بدر ماه محرم نمی شود

ایوب وار تیر بلا را صبور باش

« قالو بلی» ز کرببلا کم نمی شود

اینجا حریم پاک شهیدان شاهد است

غیر از شهید راه تو محرم نمی شود

راهی که می رویم مسیرش به کربلاست

در راه حق که ابروی ما خم نمی شود

صبح ظفر ز مرز سیاهی عبور کرد

ایمان و کفر سرزده با هم نمی شود

این لشکر حسین زمان است در خروش

جز در مرام شیعه فراهم نمی شود

تندیس جانشین خدایند در زمین

جز خاک پای حضرت خاتم نمی شود

زخم دلی است مردم نیکو سرشت را

بی شهد جام میکده مرهم نمی شود

گویا ملک به حالتشان غبطه می خورد

در حسرتی مدام که آدم نمی شود!!!

تب داشتم تبی که برایم طبیب بود

من در پی محبت و او هم حبیب بود

انگار انحنای دلم درد می کند

شاید که آدمای دلم درد می کند

در منتهی الیه فشارات روزگار

من فکر می کنم که عرق می کند دلم

از شبنمی که سر زده آید به ساحلم

این کوچه های تنگ که فرسنگ می شود

مابین اسمان و زمین جنگ می شود

دارم بدون پر به سوی اوج می روم

مابین آسمان و زمین موج می روم

اینجا منم نه من که تمنا کنم تورا

احسان و رحمت است چو پیدا کنم تو را

از خویشتن بریدم و در خود رها شدم

قرص ماه

مردی آید میان تاریکی، تا کند چشم عالمی روشن

خنده هایش جهان بیاراید همه دلهای ما شود گلشن

مردی آید به مهربانی عشق که صفا را دوباره بخش کند

بین دلهای خسته از غم نان قرص ماهی دوباره پخش کند

مردی آید که خستگی برود با توانی دوباره برخیزیم

رو به دیوان خصم عصیانگر باقلم عاشقانه بستیزیم

وقتی آید شکوه می شکفد اقتداری در او نمایان است

تار زلفش سیه تر از شب تار گل رویش چو ماه تابان است

از وجودش جهان به وجد آید همچو دریا تغزلی در گوش

همه کشتی نشسته منتظران بغض ها مانده در گلو خاموش

قد و قامت قیامتی که مپرس همه ی چشمها در او بیهوش

گو به یوسف نظر بیندازد تا به نیمی نگه شود مدهوش

گل زرویش گلاب می ریزد صبح در خود صداقت آویزد

عشق میخانه را فرو ریزد گل نرگس اگر به پا خیزد

می ترسم

من از هوای شرجی شهر و دیار می ترسم

ز چشمهای خسته ی بی انتظار می ترسم

از آنچه ماه مرا در محاق می فکند

دلم گرفته در این روزگار می ترسم

به آن کسی که دو چشم ترم فدایش باد

ز فتنه های برون از شمار می ترسم

نگو، نگو که چرا شکوه می کنی گل من

من از خزان گلی در بهار می ترسم

هزار بار اگر چه نوازشم بکند

من از قیافه این ..... می ترسم 

اگر سر تو نترس است من نمی دانم

ولیک من ز خم ذوالفقار می ترسم   

صلوات

تو که سرشار بود روی گلت از برکات

به گل روی دل آرای محمد صلوات

آسمان

برقی دو باره آمد و غرید آسمان

اشکی به چشم  کودک خود دید آسمان

چون ناله های ساده دلان را نظاره کرد

خون می چکید از دل خورشید آسمان

چون جامه های شسته خود پهن می نمود

آبی به روی آینه پاشید آسمان

لختی درنگ کرد و به گلها نظر نمود

از چهره های غم زده نالید آسمان

آهی کشید از دل و شاید دلش شکست

باران اشک بود که بارید آسمان

چون دلشکسته بود به حال نذار تو

آنقدر گریه کرد که خندید آسمان

بابا و آب بود، تو لبخند می زدی

بر شادی نگاه تو رقصید آسمان  

نقاشی قشنگ تو را نیک دیده بود

رنگین کمان ز رنگ تو پوشید آسمان 

فریاد کن مرا

هر چند خسته ای

             تو دل شکسته ای

                             هم یاد کن مرا

                                        فریاد یاد کن مرا

دست مرا بگیر

          ای دست دستگیر

                       در پیش من بمان

                                      یک دم اذان بخوان

قلم عشق

قسم به نون ، قلم عشق در درون دارد

مرکب قلم عشق بوی خون دارد

استجابت

به وقت استجابت از دل و از جان دعا کردم

زیارت آرزو جانا برایت از خدا کردم

دلی بشکسته دارم مرغ بی بال و پرم، یک دم

بسان آهوی وحشی نظر سوی رضا کردم

ز روی لطف در بگشود و بی منت پذیرا شد 

تو گویی کودکی بودم ز بس ناز و ادا کردم

سال نو مبارک باد

یک فصل بهار ناب تقدیم تو باد

آئینه و شمدانی و آب تقدیم تو باد

این یک ز هزارم ارادتمندی است

عطر و گل و عنبر و گلاب تقدیم تو باد