عین عشق

از ما به سوی گلشن ایمان سلام باد
هم نام و یاد و همتشان مستدام باد
اندیشه ای که بی شهدا می چکد به ذهن
حتی به قدر قطره ی باران حرام باد

جایی که عین عشق سزاوار ما نبود

شین شهادتین شماها مدام باد

عنقا که قاف عشق به خود آشیان نمود

باید زبان و دست قلم بی کلام باد

وقتی غزل سراغ ندارد ز لاله ها

بهتر که شعر و شاعر آن بی پیام باد

از خود پریده بود کبوتر که کوچ کرد

غم نامه ای که دفتر ما را دوام باد

از قطره های خون شهیدان گلی شکفت

تقدیم گام قائم(عج) عالم قیام باد

حجله شهادت

در آفرینش خاک جان را حساب کردند
یک کوزه پر ز خالی آن یک پر آب کردند
یک دشت را پر از آب و آن یک سراب کردند

کاخی بنا نموده بعدش خراب کردند

هم جاده های باریک هم جاده ها ی تاریک 

در پیچ و خم بسان مشتی طناب کردند

گاهی گره گشوده چون زلف عنبر افشان

سنگی بروی سنگی جاری چو آب کردند

مثل گل شقایق سرشار از امیدم

گاهی نموده احسان گاهی جواب کردند

یک لحظه هستیم را بی اشتباه خلقت

اکسیر هستیم را یک لحظه ناب کردند

در نقطه ای نشانی ، یک جای بی نشانی

رمزی برای انسان شاید خطاب کردند

ای عارفان غافل، ای عاقلان جاهل

گاهی تمام هستی یک لحظه خواب کردند

در عمر آفرینش با چند و چون گزینش

مردان عشق و بینش با خون خضاب کردند

قالو بلی بگفتند بر لحظه لحظة عشق

عفریت مرگ خود را همچون حباب کردند

مردان این طریقت از حجله شهادت

رفتند سوی پاکی رفع حجاب کردند