تب داشتم تبی که برایم طبیب بود

من در پی محبت و او هم حبیب بود

انگار انحنای دلم درد می کند

شاید که آدمای دلم درد می کند

در منتهی الیه فشارات روزگار

من فکر می کنم که عرق می کند دلم

از شبنمی که سر زده آید به ساحلم

این کوچه های تنگ که فرسنگ می شود

مابین اسمان و زمین جنگ می شود

دارم بدون پر به سوی اوج می روم

مابین آسمان و زمین موج می روم

اینجا منم نه من که تمنا کنم تورا

احسان و رحمت است چو پیدا کنم تو را

از خویشتن بریدم و در خود رها شدم