آئینه

هرگز به فکر بود و نبودن نبوده ام

شعری به اقتضای سرودن سروده ام

آئینه ام چرا به دلم سنگ می زنید

من سبقت از میان رقيبان ربوده ام

گسترده فرش و عرش برین، سفره خدا

دست طلب به سفره احسان گشوده ام

راهم ز ترس راهزنان گم نمی شود

فولاد آب دیده ی کار آزموده ام

من راه خویش مي روم، آنها براه خویش

با اين طريق كار خود آسان نموده ام

اي مدعي بيا تو از اين فتنه درگذر

زيرا كه من به سايه رحمت غنوده ام

سبز سبز

نازم آن دریا که نامش کوثر است

ساقی دریای کوثرحیدراست

حوض کوثرغبطه دارد زین سبب

صاحب کوثر گل پیغمبر است

گل چه باشد، روی او صد باغ گل

دامن زهرا ولایت پروراست

یک گل از باغ ولایت سبز سبز

ای خوش آن دریا که مهدی پروراست

یا محمد یا علی یا فاطمه

اکفیانی چشم عالم بردراست

از خدا خواهيد تعجيل فرج

گرنه ما را خاك عالم برسراست

آسمان

برقی دو باره آمد و غرید آسمان

اشکی به چشم  کودک خود دید آسمان

چون ناله های ساده دلان را نظاره کرد

خون می چکید از دل خورشید آسمان

چون جامه های شسته خود پهن می نمود

آبی به روی آینه پاشید آسمان

لختی درنگ کرد و به گلها نظر نمود

از چهره های غم زده نالید آسمان

آهی کشید از دل و شاید دلش شکست

باران اشک بود که بارید آسمان

چون دلشکسته بود به حال نذار تو

آنقدر گریه کرد که خندید آسمان

بابا و آب بود، تو لبخند می زدی

بر شادی نگاه تو رقصید آسمان  

نقاشی قشنگ تو را نیک دیده بود

رنگین کمان ز رنگ تو پوشید آسمان